Her zaman hak eden kazansın, herkes hakkı olanı alsın diye söylenip dururuz da, elimize bir fırsat geçtiğinde, kendimizi ya da yakınlarımızı kayıracak birilerini bulduğumuzda başlarız yardım istemeye. Araya tanıdıklarımızı “dayılarımızı” sokmaya çalışır, falanca yetkiliye nasıl ulaşabileceğimizin yollarını ararız. Peki suç gerçekten bizde mi? Türkiye’de bazı işleri yapmak, yaptırmak için bir “dayı” aramamız neden şart?

Elazığ’da üniversitemizden her yıl mezun olan yüzlerce öğrencinin önemli bir kısmı devletin açtığı sınavlar sayesinde bir iş bulmak va hayatını devam ettirmek istiyor. İlimizde özel sektörün az gelişmiş olması, bünyesinde mühendisleri, işletmecileri hakkettikleri ücretle çalıştıracak büyük şirketlerin olmayışı ister istemez gençleri devlet kapısında iş beklemeye itiyor.

Buraya kadar her şey alışılmış Türkiye manzarası. Ancak üniversitemizde yetkililerin araştırma görevlisi ya da öğretim görevlisi alımlarında gösterdikleri subjektif yaklaşımlar, her zaman rahatsız edici bulduğum ve bilimsel ahlaka  yakıştıramadığım bir konudur.

Elazığ’da mezun olan öğrencilerimiz, kendi bölümlerinde asistan olarak akademik hayatına devam etmek istediklerinde önlerine çıkan engel bilimsel kriterlerden öte, üniversitede bir tanıdıklarının olup olmamasıdır.

Hak eden öğrencilerini bölümlerine asistan olarak almaya çalışan ve kendileri için bilimsel yeterliliğin herşeyden daha önemli olduğunu düşünen hocalarımızı bu iddiadan tenzih ederim. Sözüm bulundukları bölümlere adeta kendi soyadlarını taşıyan insanları doldurmaya azmetmiş çok değerli “bilim aşıklarına”.

Elbette hak ediyorsa, yeterliliğini ispat etmişse her üniversite hocasının tanıdıkları da aynı ortamda çalışabilir. Buna kimse karşı çıkamaz. Ancak, okudukları bölümleri dereceyle bitirmiş, YÖK’ün ya da üniversitenin belirlediği kriterlere uygun, yabancı dil yeterliliğini ulusal sınavlarla da ispatlamış öğrencilerin sırf “dayıları” yok diye üniversitelerde işe alınmamaları ne kadar acı.

Kendilerinin hak ettikleri odalarda, falan öğretim görevlisinin ya da milletvekilinin “hamili kart yakinimdir” leriyle üniversitelere alınmış arkadaşlarını gören yeni mezunların bu ülkedeki bilimsel ahlaka güveni kalır mı?

Üniversitemiz neden geri kaldı diye soranlara alın burdan başlayın diye bu yazıyı yazıyorum. Siz hoca kürsülerini hak eden Elazığ evladına vermezseniz, üniversiteyi dereceyle bitirmiş, bu uğurda dirsek çürütmüş öğrencilerin alın terlerini hiçe sayarsanız ve onları devlet kapısında güvenlik görevlisi olmak için başvurmak zorunda bırakırsanız, bu hakkı ödeyemezsiniz.

Yeni rektörümüz sayın Hamdi Muz’un göreve gelirken yaptığı konuşmalarda verdiği birlik mesajlarının, modern bir üniversite ortamı için başlangıç sayılmasını temenni ediyorum. Kendisinin oğluyla aynı sıraları yedi yıl boyunca paylaştığım için ne kadar düzgün ve dürüst bir aile olduğunu yakinen biliyorum. Umarım üniversite için, Elazığ gençleri için düşündüklerini uygulamaya geçirmekte başarılı olur.

Kendi kardeşini bile üniversiteye işe alırken tek kriteri bilimsel yeterlilik olan adam gibi adamlarımız olmadıkça üniversitemiz bir adım ileriye gidemez. Çünkü hiç bir şey bir gencin umudu kadar kırılgan değildir. Herkesi gençlerimizin hakkını korumaya davet ediyorum. Bilim için, adalet için, ülkemiz için.

Tüm hemşerilerimizin Geçmiş Ramazan Bayramını tebrik ederim. Şeker tadında olsun hayat. Vesselam.