BİZİMKİ YARENLİK

Cımbılik Mahallesindeki Eşo Hanımın kocası Ahmet bir sene evvel vefat edince ,Eşo Hanım kardeşi Fidoşu yanına alıp beraber oturmaya başlamışlardı.

Ne var ki Eşo Hanimla kardeşi Fidoş çarşamba günleri ögleden sonra sanki Sinemaci Turan'in filmleri gibi bir başliyorlar , tam otuz üç kisim tekmili birden kavga etmeye. Bu durum ikindi sonralarina kadar devam ediyor ve aniden bitiyordu.

Eşo Hanim bu hafta kavgaya daha erken başlamişti.

Eşo: Yere giresin yere. Ben olmasam gocan esgerde, sen burda acindan öleceksin.

Fidoş: Torpah başan. Ehmed'in yanina yatasin. Söliye söliye herifin başini yedin.

Eşo: Fidoş Fidoş miradin gözünde gala. Hele Selo esgerden gele baham sen nedisin.

Fidoş: Parça parça olasin . Her parçan bi dagda gala .

Eşo: Dal iken devrülesin.

Fidoş: Yanin garaya gele.

Eşo: Bayrama çihmayasin.

Fidoş: Satlicana tutulasin.

Eşo: Bütün emeklerim heram it gani ola.

Fidoş:Tahtaya teneşüre gelesin giz.

Eşo: Boynun altinda gala.

Fidoş: Hişdige gelesin.

Eşo: Eger esgerden gele , senin tosbagali çerçiye içli köfteleri satip Ayla Sinemasina gittigini, bakgaldan prot sabunu alup Sündüz’nen biraber Peko'nun hamamina gittigini anlatmazsam. Eger gocan gelmezse bu dediklerimi Laylon Giz’a bir bir yazdurup teyyare ile postalamazsam Cimbilik Mahallesinin Gülü Eşo demesinler.

Fidoş: Ölüm sahan. Istisin ki seni elaleme farşi malamat edem. Ben de sivünge çihip ey gomşular bu bizim Eşo her sabah esgi çarşaflar geyip, yirtig çorapla mapishane cami önünde dileni diyem he.

İki kardeş dipte köşede neleri varsa birbirlerine sayıp döktükten sonra hergünki gibi gayet samimi can ciğer vaziyette kuyudan su çeker ve ağaçları sulamaya başlar.

Bu kavganın neden her çarşamba günü yapıldığını, bu kadar kavgadan sonra nasıl olup aniden bu derece barıştıklarını merak eden, henüz Eşo ve Fidoş'u yeni tanıyan, bir aylık komşusu olan kadın:

" Eşo Hanim demin birbirizi yeyidiz, şimdi heç bişe olmamiş gibi davranisiz." diye sorar:

Eşo : Ana gelin baci... Gavga eden kim. Bizimki horata. Bugün ocaga gine keşgek goymuşduh. Yemek bişsin, dadi eyi olsun diye bacimla yalandan çekişik. Bizimki gavga del yarenlik.

Kaynak: Yeni Harput Posta Gazetesi

BEN ŞIMDI HANIMLARA NE CEVAP VERECEM

Yenipayam Köyü’ne gelen yabancılar genellikle Kortikoğlu'na misafir olurlarmış. Birgün yine Kortikoğlu’na misafir olan Erzurumlu birine ahşam olup da yatakların serileceği zaman Kortikoğlu :

"Sorması ayıptır ama geceleri yatağa işeme huyun var mı? Eğer böyle bir özürün varsa ona göre tedbir alah. Bu benim adetimdir sakın ha darılmayasın, ben bütün misafirlerime sorarım." Misafir sıhılır utanır. “Yoh bele bişe.” der. Yatahlar serilr. Misafirle Kortikoğlu aynı odada yatarlar. Sabah olunca misafir ayahyoluna gider. Fırsatı kolluyan Kortikoğlu misafirin yatağını bir güzel suyla ıslatır. Hemen gelip yatağına girer. Misafir gelir yatağına uzanır. Yorganı beline çeker, tabakasını alır cığarasını saracağı sırada ayağı yatahdaki yaş yere değince tabakası elinden düşer. Misafirini gözetleyen Kortikoğlu :

" Ne o hemşerim bişe mi var?" diye sorunca misafir mahçup bir şekilde:

" Valla ben bu işi annamadim. Ayagimi uzattim yaşa degdi. Donuma bahirim guru."

Bunun üzerine Kortikoğlu der ki:

" Ahşam sahan sordug yog dedin. Dogruyu sölesedin ona göre tedbirimizi alirdih. Herhalde donun hareretten gurumuş ben şimdi hanimlara ne cevap verecem."  

Kaynak: Prof Dr. Tuncer GÜLENSOY - Yard. Doç. Dr. Ahmet Buran : Elazığ Yöresi Ağızlarından Derlemeler

Olayı anlatan : Hüseyin Taşbaşı

Olayı anlatan: Fırat KOLOĞLU

Tahsin Özyüksel’in yani Silo'nun av meraklısı olduğunu bilen ve Sanat Okulu’nda iken yanında çalışan Abdinur ava merak salar ve Silo’ya:

-Usta, beni de birgün ava giderken götür, ben de göreyim,

-Bu Pazar gün ağarmadan saat 4.00’de bizim eve gel, gidelim. "

Anlaşitklari gibi pazar günü Silo ve av arkadaşi erkenden Silo’nun motosikleti ile ördek avi için Gölcük’e dogru yola çikarlar. Gölün Sivrice tarafindaki sazlik ve bataklik kiyiya gelince, motordan iner ve kayalarin arasinda kendilerine bir yer seçerler. Silo avini rahatça görebilecek ve saklanabilecek bir kayaya yerleşir. Arkadaşi da Silo’nun talimatina uyarak karanlikta kayalar arasinda el yordami ile bir yer hazirlar ve sessizce beklemeye başlar. Henüz ördekler sazliga gelmemişlerdir. Ava ilk defa gelen arkadaşina Silo:

-Sakın yerinden kımıldama, sesini de çıkarma. Ben tüfeği ateşleyene kadar öylece bekle. Ördekler ürküp kaçarlarsa akşamdan önce tekrar buraya gelmezler. Beklememiz de boşa gider. Eğer sesini çıkarırsan seni vururum,diye arkadaşına sert ve kesin bir direktif verir.

Ne de olsa Silo Sanat Okulu’nun tesviye atölyesinde hoca, av arkadaşi da onun yardimcisi ve talebesidir. Ayrica Silo biraz cinlidir, kizdi mi yapar dedigini.

Bu arada mevsim, ilkbahardır, havalar iyice ısınmaya, yılanlar da uyanmaya başlamışlardır.

Ördekler yavaş yavaş sazliga inmeye başlarlar. Silo sazligin iyice ördeklerle dolmasini beklemektedir. Tam bu sirada Silo’nun arkadaşi Abdinur fisilti ile:

-Usda gımıli ha!... Diye Silo’ya seslenince, tetikte avını bekleyen Silo:

-Sus ulan, bir daha konuşursan...

Abdinur’u susturur. Üç saattir tetikte bekleyen Silo gene ördeklerin gelmesini beklemeye başlar. Aradan yarim saat geçer. Abdinur bir daha Silo’ya, yalvarircasina:

-Usda eyice gımili haa!

Diye fısıldayınca Silo:

-Ulan benim gözüm kör mü? Ben de görim, kes sesini.

Hava yavaş yavaş agarmaya başlar, ördekler toplaninca Silo ördek toplulugunun tam ortasina dogru ateş eder etmez, arkadaşi da elinde bir metre uzunlugunda kara bir yilanla yerinden firlayarak, yilani şiddetli bir şekilde yere vurur ve yilanin belini kirar. Silo yilani görünce şaşirir kalir.

Mesele şudur: Abdinur karanlikta yerleştigi yerde üstüne oturdugu kayanin biraz altinda yumuşak ve oynayan bir yilan oldugunu fark edince Silo’ya “Usda gimili haa!” diye haber vermiş. Fakat Silo bagirip tehdit edince üstüne oturdugu ve bacaklarinin arasinda kafasini çikaran yilanin başini altinda sikica tutarak sikip, öylece beklemekteymiş. Silo ördeklere ateş edinceye kadar Abdinur da korkudan yilani sika sika en az bir saat, bir tarafta silah bir tarafta da yilan tehlikesiyle korkulu dakikalar geçirmiş.

Silo ise o gımili dediğinde gelip giden ördekler için gımili dediğini sanıp ona bağırıp susturuyormuş.

Kaynak: Kürsü Başi Dergisi

ELAZIĞ SEYAHATİ

Olayı anlatan: Eczacı Haluk Öktem

1969 yılında İstanbul’dan Türk Folklor Kurumu bünyesindeki ekiplerle Harput Festivali için Elazığ’a gelmiştik. Kafilede Suha Alper (Başkan), ben, Gültekin Öziş, Tekin Tatar gibi dört Elazığlı gerisi kızlı erkekli her şehirden, her meslekten arkadaşlar vardı.

Festivalleri halka duyurmak için rengarenk elbiselerle yollarda defile denen yürüyüşler yapilir, zaman, zaman durup bir yörenin oyunlari oynanirdi.

Ekibimizde Elazığ, Kars, Silifke, Karadeniz, Bitlis, Gaziantep, Erzurum gibi birkaç bölge de vardı. 35-40 kişilik bir gruptuk. O akşam Elazığ Kapalı Spor Salonu’nda gösterimiz var. Üç gece, üç gündüz dört matine yaptık. Yalnız ben birden oyun bozanlık ettim. Her ekibin kıyafetini giymiş en az üç kişi lazımdı. Suha Alper başkan olduğu için organize işleri ile meşguldü. Bu durumda ben, Gültekin Öziş, Tekin Tatar Elazığ kostümü giyip yolda yürüyecektik. "Ben yürümem, burada herkes beni tanır. Sonra köçeğe bak, çoktandır ortada yoktu, demek oyuncu olmuş diyecekler."dedim. Ders durumları da hani o kadar iyi değil. Her gün bir yerde oynuyoruz. Okula giden yok. Zaten Elazığ’dan döndükten sonra bir aylığına Fransa’ya gittik.

Ben yürümem deyince İstanbullu çocuklar bunda bir iş var deyip biz de yürümeyiz dediler. Suha Alper yarı sert yarı yalvarır beni ikna etmeye çalışıyordu. Neyse baktım millet bana ters ters bakıyor, “Peki yürürüm, ama en arkada...” dedim. İçimden de “İnşallah beni kimse tanımaz,” diye dua etmeye başladım. O zaman yaş 23. Bıyık var, şalvar da pek yakışmış. En arkada olmak üzere Gültekin ve Tekin’le yürüyüş kolunda yer aldık.

Önümüzde kızlı erkekli Antep, daha önde Kars ekibi vs. gidiyordu. Müzikle yola koyulduk. Yanımız yöremiz kalabalık oldu. Onlar bizi yanlarda ve arkada takip ediyorlardı. Derken 16-17 yaşlarında bir genç delikanlı yanıma yaklaştı; “Abi sen Elazığlı mısın?” dedi. Ben de “Evet” dedim. Demek hareketlerimizi samimi görüp beni de gözüne Elazığlı bir tip diye kestiren çocuk gayet rahatça “Vay be, senin Allahan gurban. Ötekilerin hepsine yes.” dedi. Doğrusu önce ne demek istediğini anlayamadım. Sonra yorum yaptım. Küçükken mahalle aralarında birbirimize taş atıp bu oyunu “Yes yese gidiyoruz.” derdik. Çocuk Elazığ’ı ve kıyafetini ne kadar seviyordu ki beni tecrit edip, diğerlerini “Yes” kelimesiyle taşlıyordu...

Kaynak: Kürsü Başi Dergisi

Olayı anlatan: Ziya Çarsancaklı

Harput’un meşhurlarindan Deli Haci’yi yaşlilarimiz tanirlar. Bizler de duymuşuz.

Lök, babacan, müheykel ve aynı zamanda da hoş sohbeti yanında patavatsız da konuşan kaba sesli bir zatmış.

Bir gün zamanın kıymetli bineği olan Mısır eşeği dediğimiz rahvan yürüyen kır eşeğine binmiş ve doğruca Mezireye, Arslan Beyin konağına misafir gelmiş.

Avluya girer girmez, başta konak agasi Pertekli Mustafa Efendi olmak üzere uşaklar karşilamiş, indirmişler.

Mustafa Efendi, Deli Hacı’yı koltuklamış selamlığa çıkarırken Deli Hacı dönmüş:

-Bahan bah Mısdafendi, eşşeğimin ahşam yemini gendi elinle ver, ele hızmeker mızmeker eline bırahma rica ederim.

-Esdafurullah Hacı Beg, başım üsdüne.

Neyse girerler selamlığa, ev sahibi diğer misafirleriyle oturmaktadır. Hep birden kıyam ederler. Hacı Beyi üst tarafa oturturlar. Bir iki saat sohbetten sonra akşam yemeği yenir. Tam sıra kahve falında iken Deli Hacı kaba sesiyle top gibi gürler:

-Mısdafendi...

Mustafa Efendi içeri girer:

-Buyur Hacı Beg.

-E canım ne buyuram, sana da söz söledük. Eşşeğin yemini elinle ver dedük.

-Verdük ya Hacı Beg.

Ses tonları iyice yükselir:

-Yoh vermediiin.

-E valla verdim işde.

O kadar insan içinde Mustafa Efendi kıpkırmızı olmuş.

-Billaha verdim, yalan mı sölim? Billaha vermedin, benim eşşegim yalan sölemez.

Mustafa Efendi pür hiddet bir topuk üstüne geriye döner, kahve ocağına girer ve yem işleriyle görevli hizmetkâra bağırarak:

-Ula sen heyvanların arpasını vermedin mi?

Verduh ağa.

"Halla halla, ne belaya çattuh yahu...” der ve tekrar odaya girer. Mustafa Efendi:

-Hacı Beg, bah işde eşşeğin yemi verilmiş.

-Verilmemiş Misdafendi, verilmemiş canim.

Mustafa Efendi mosmor kesilmiş ve ses tonu da Deli Haci’ninkinden fazla:

-Kim söli verilmemiş?

-Eşşegim, eşşegim heç yalan sölemez.

-Yani eşşek dorgu söli de ben mi yalan sölim, der ve çarpilmişçasina kapidan dişari çikar. Dogru ahira iner ve tekrar selamliga döner. Mustafa Efendi’de renk degişmiş, gayet yumuşak bir şekilde:

-Hacı Beg, senden af temenni ederim. Halbuki valla ben elimle arpayı doldurdum, hızmekere teslim ettim. Meğer o da kodu yemligin üst tarafında takaya goymuş, heyvanın samanını vermiş, diğer heyvanları da yemlemiş. O arpayı elece takada unutmuş. Vallaha haklımışsın, gusur bizde.

-Yaa, gördün müüü Mısdafendi, eşşeğimin gattiyen yalanı yohdur. Sölemez. Anırır, yemini ister.

Bu arada meclistekiler katıla katıla gülmektedir.

Kaynak: Kürsü Başi Dergisi

ALMANYA’DAN MEKTUP

Gıymetli gardaşım Mısdo;

Evvela mahsus selam eder, her iki gözlerinden öperim. Babamın, anamın, bibimin, kürvemin ellerinden öperim. Sen de gakgon Abo’yu soracah olursan çoh şükür eyiyim. Bizim mıhdar gazete getürmüşse benim içün neler yazmış ohumuşsuzdur. Ama işin dorğusunu ben sahan yazam.

Benim başima gelen bişmiş tavugun başina gelmedi. Gardaşim Istanbul’a gidişim çoh fiyakali oldu. Uçahdaki gizlar beni çoh eyi agirladilar. Ben de gendimi Beritanli bi goyun tüccari olarah tanittim. Almanya’dan yogurt makinasi almaya gidim dedim. Hatta birisi bahan göz bile etti. Neyse gardaşim başin agritmiyam. Uçahdan ener enmez bizi gömrüge götürüp herkesin bavulunu aradilar. Benim de birinci bavulumu, iç köynegimden nakişli çoraplarima gadar aradilar. Ikinci bavulumu açdim, memur azcih garuşturdu, sanki cenavar görmüş gibin bagirmaya başladi. Ben dedim zahar içindekileri isdi.

"Vasisdas hış hış?" diye bağırdı. Ben önce anlamadım, sonra ben de bağırdım. "Her ne gadar Alamanca bilmisem de o senin ‘vosisdas’ dedügün penceredür. Siz beni eyice cahal yerine goduz." dedim. Bu sefer hepsi başıma toplandı. Birisi azcuh imanlımış “Bunlar ne?” dedi. Teker teker saydım: “Bah gakgom, siz heç bi şe bilmisiz. Bu orcik, bu basduh, bu dutunu, bu iki parça da gurut, bu da anikom yapmışdı içli küfde.” dedim.

Gine lav luv diye bağırdılar. Çoh zoruma getti. Ben bu sefer daha fazla bağırdım; “Ne olisiz baba? Siz benim köve gelin de görün insanlığı. Bi de size medeni deyiler...” diye eyice çekışdım.

Bundan sona iki poles geldi. Beni garagola götürdüler. Oraya İstanbullu iki dene tercüman geldi. Ona da teker teker hepsini gösderdim. Orciği, basduğu tanıdı. “Hemşerim vallaha ben de diğer şeleri bilmim, bu maddeleri kemiyeciler azzahanada tahliye edecekler. ” dedi. Bizim dutununda esrarla haşhaş varmış, gurut da çoh eyi afyonmuş. Ben tekrar rica ettim: “ Etmeyin, bizim heç Elazizli yoh mu, onlara sorun.” dedim. Laf anlamadılar. Zaten tercüman gurabiye çocuğu, babası mı içli küfde yemiş? Söz dinlemediler.

Bi hafda sona bizim gonsolosnan bi abukat geldi. Onlara da herşeyi anlattim. Hatta isdisez Angara’da Baba Hüsen’in yazihanasinda bile var, oradan sorun dedim.

Neyse gakgoma söliyem bizim dutunu, gurut, içli küfte loboraturda muayene edildi. Sağlam raporu çıhınca ben de kodesten çıhdım. Şimdi eyi bi işe girdim. Gamyon yapdıriler. Gelecek mekdupda sahan Garnaval Bayremi’ni annadacam. Acele cevap beklerim.

Gakgon Abo. 

Kaynak: Harput Posta Gazetesi

KIRMIZI KART

Olayı anlatan : Mustafa KERVAN

Elazığspor'da futbol oynadığımız 1971-1972 sezonuydu. 3. ligde oynuyorduk.

Elazığsporlu futbolcular takımı boykot ederek, deplasmanda oynayacağımız Konya Ereğlispor maçına gitmediler.

Yöneticilerimiz de hemen lisansları olan ancak faal olarak futbolu bırakan eski abilerimizi çağırdılar. Naşit abi vardı, Ulvi Saltık abi vardı. 6-7 kişi eski abilerimizi topladık ve yeni bir kadroyla Konya Ereğlisi’ne maça gittik. Toplam kadromuz da 12-13 kişiydi. Maça çıktık ama puan ümidimiz kesinlikle yoktu. Bu kadroyla nasıl olsun ki?...

İlk yarı 0-0 sona erdi. İkinci yarıda, maçın hakemi bana kırmızı kart gösterdi. Hakem de, şu anki Fifa Kokartlı hakemlerimizden Oğuz Sarvan'ın babası Muzaffer Sarvandı. Bana kırmızı kart göstermesiyle saha bir anda ana-baba gününe döndü. Ben tam sahadan çıkacakken, kaptanımız olan kaleci Teyfik abi, hemen Muzaffer Sarvan'a

-Bunu atarsan; ben de takımı sahadan çekerim, dedi. Muzaffer Sarvan da şaşkınlık içerisinde

-Peki kimi atayım? deyince, Teyfik abi hemen Naşit abiyi gösterip:

-Aha bunu at, dedi

Hakem de kırmızı kartı Naşit abiye gösterdi ve dışarı attı.

Naşit abi çikti,biz maçi bitirdik. Hem de hiç beklemedigimiz bir sonuçla: Bereabere kaldik.

Elazığ'a dönerken, Toroslar’da mola verip, yemek yediğimiz anda Naşit abi durdu durdu birdenbire:

-Yahu kaptan, hakem beni niye oyundan attı? deyince, birbirimize bakıp, dakikalarca gülmüştük.

Naşit abiyi rahmetle aniyorum. Nur içinde yatsin.

Kaynak: Nurhak Gazetesi Coşkun Kamaç

ZIRTTO

1947’lerin sonu idi. Amcam Mehmet Sever Elazığ Adliyesinde mübaşir. Ben orta okul son sınıftayım. Dün gibi anımsıyorum. Bugüne kadar unutamadım. Leblebiciler sokağını bilirsiniz. En renkli çarşımız. Giysileri ile rengarenk, esnafları ile tadına doyum olmayan bir çarşı. Okul çıkışı oradan geçiyoruz. Hergün iki fasıl. Zira evin yolunun üzeri idi orası.

Amcam,”Bedri, yarın arkadaşlarınla mahkemeye gelin. Çok ilginç bir dava var. Dinlersiniz “dediğinde , biraz şaşırdığımı söylesem yalan olmaz.

Olay özetle şöyle gelişmiş. Çarşida nükteleriyle, yerel deyimleri kullanmasiyla ünlü temayüz etmiş, herkesin sevdigi Harputlu Ismail Emmi bir suç işlemiş. Onun davasi görülecek. 60’in üstünde nur yüzlü, aklina estigi zaman traş olan, kah sakalli ,kah sakalsiz, Ismail Efendi hakaret etmiş bir kalem efendisine. Atandigi Elazig Hükümet Kaleminde görev yapan bu kalem efendisi, yapraklarin dökülmeye yüz tuttugu bir hazan günü, öglen tatilinde leblebiciler çarşisinda gezmeye çikar. Ismail Emminin dükkaninin önünde durur. Leblebi dolu telislere göz gezdirir. Eliyle parasini yoklar. Kapi önüne yigili yumuşak telislerdeki leblebilerin önünde dolaşir durur.

Kimisi tuzlu, kimisi çifte kavrulmuş, kimisi tuzsuz leblebiler... Saglamlari tarti ile, kiriklari tasla satilan taze, herkesi imrendiren leblebiler. Kalem efendisi, her çeşitin fiyatini sorar, Ismail Emmi’ye ... Ve hemen cesaretle kararini verir

-“Bana en iyi tuzlu leblebiden 10 kuruşluk ver “der.

İsmail Emmi.

-“O leblebi için 10 kuruş çok az olur beyim, sana kirik leblebi vereyim”der

Vay senmisin bu lafı söyleyen. Genç memur kızar, köpürür.

-Bana hakaret edemezsin.Ben sağlam leblebi istiyorum. Sana haddini bildireceğim..

Diyerek el kol hareketi yapar. İsmail Emmi’nin tepesi atmıştır.

-Hadi oradan zırtto , diyerek içeri girer.

Ve kendi, kendine

-“Sen ne anlarsın leblebiden, senin ağzın leblebi yemez”diye konuşur ve müşteriyi kovar.

Dava konusu işte bu ..Önemsiz bir olay diye gülümsüyorsunuz belkide... Ama duruşmada bulunsaydiniz hiçte bu şekilde düşünmezdiniz.

Dilekçe ile konu hakimin önüne gelir. Dava konusu”Küfür ve Hakaret”gün verilir. Hepimiz salondayız. Celse açılır.

İsmail Emmi elinde kasketi önünü ilikleyerek pos bıyıkları ve haşmetli haliyle “Sanık” bölümünde esas duruşta beklemeye başlar. Usulen sorulan kimlik tespitine ilişkin suallere cevap verir. Davacıyada aynı sorular sorulur.

Hakim

-İsmail Efendi, sen bu adama hakaret etmişsin. Küfür etmişsin. Sen esnafsın. İnsan velinimeti müşterisine küfür edermi?

İsmail Emmi

-Ben ona küfür müfür etmedim. Ne demişim hakim bey, ben bilmim.

-Etmişsin, etmişsin

-Peki ne demişim

-Sen söyle memur bey, ne dedi sana, leblebici,

Memur hiddetle;

-Bana küfür etti. Zırtto dedi.

Hakim

-Bak işte, müşterine “Zirtto”demişsin...

-Eyide beg Zırtto küfür değil ki, Bizde zırtto densizlere , boş adamlara, işe yaramayanlara, eme geçmeyenlere denir hakim beg.Bunun neresi küfür dediysede,

Karşi taraf:

-Küfürdür hakim bey, düpedüz küfür. Bir bilene sorun diye diretir.

Hakim dinleyicilere döner...

-Zırttonun ne demeye geldiğini, bilen varmı?

Duruşmada hazir bulunan Helvaci Ekrem Efendi,

-Ben bilirim hakim bey

Der ve bilir kişi olarak huzura alinir. Konu bilirkişiye ayrintili olarak anlatilir ve hakim sorar.

-Söyle bakalım Ekrem Efendi, bu adam bu adama Zırtto demiş ... Bu küfürmüdür, hakaret sayılırmı, ”Zırtto” ne demek.

Ekrem Efendi, biraz şaşkin , biraz heyacanli olarak

-Bu kadar adam, bu mahkeme, senin gibi değerli bir hakim, oturmuşn ”Zırtto” davasınamı bakıyorsunuz.Vallaha söyleseler inanmazdım.

Hakim

-Sen onun o tarafına karışma. Sana ne soruluyorsa ona cevap ver. ”Zırtto” nedir söyle.

Ekrem Efendi

-Densiz, işe yaramamiş, gendini begenmiş,hafif alayimsi bir tabirdir hakim bey.

Hakim

-Mesela ne gibi, muşahas bir örnek göster.

Ekrem Efendi “Müşahhasi”, ”Somutu” ne bilsin. Ama örnek göstermeside zor degildi, hemen eliyle davaciyi göstererek

-“Zırtto” işte bunun gibi adamlara denir.

Hakim, mahkemede bulunanlar gülmeye başladilar. Biz bastik kahkahayi.

Dava düşmüş kalem efendisi mahkemeyi fuzulen işgalden 2,5 lira para cezasina çarptirilmişti. Elinde kasketi, her soruya elini kulagina götürüp ”Ne dedin hakim beg” diye soran Ismail Emmi adliyeyi terkederken, işin farkinda bile olmamişti.

Kendi kendine

-Helvacı Ekremde o kadar kişi arasından “Zırttoyu” eyi buldu. “Helal olsun” diye söylenerek leblebiciler sokağının yolunu tutar.

Kaynak: Elazığ kültür ve tanıtma vakfı dergisi